jogger.typoagrafka.eu

Już prawie dwa lata minęło odkąd kupiłam mojego PowerBooka i przesiadłam się na Mac OS X-a. Przez cały ten czas wypróbowałam co najmniej kilka, jak nie kilkanaście różnych edytorów, głównie w celu LaTeXowania. Żaden nie spełnił moich oczekiwań. Może jestem wybredna, albo za długo pracowałam z innymi edytorami, żeby łatwo się przesiąść.

No i wygląda na to, że znalazłam edytor dla siebie. Nazywa się TextMate. Obsługuje w tej chwili bardzo wiele różnych języków programowania i samych programów (np. nieoceniona współpraca z Subversion!), a każdy może dowolnie rozszerzyć jego funkcjonalność pisząc krótkie programy w dowolnym języku skryptowym (shell-script, Perl, Python...).

Ponieważ godzina jest późna, a ja od początku tygodnia (=semestru) wstaję codziennie o 7 rano (ostatnie 3 miesiące to raczej była 9-10), nie mam siły teraz opisywać wielu możliwości i szczegółach, w których tkwi diabeł (!). Ogólnie pochwalić mogę tylko niemal dowolną dopasowywalność do własnych potrzeb i przyzwyczajeń i baardzo wiele możliwości pomocy przy pisaniu kodu (code folding, uzupełnianie kodu, TODOs, sprawdzanie pisowni z ominięciem poleceń itp. itd.). To, co dla mnie jest osobiście ważne, to ogromne wsparcie dla LaTeX-a (w tym synchronizacja z PDF-em oraz wyświetlanie błędów w dodatkowym oknie, kolorowanie składni pliku log i jego automatyczne odświeżanie). Wiele można dowiedzieć się ze screencastów, które dostępne są na stronie TextMate (link patrz wyżej).

Ja od kilku miesięcy używałam wersji Trial, odinstalowując ją i instalując od nowa, ponieważ nie było łatwo od razu zdecydować się na wydanie prawie 50€ (39€+podatek, o którym dowiedziałam się dopiero przy potwierdzaniu transakcji), żeby kupić licencję. Ale po tych kilku miesiącach niezbyt intensywnego użytkowania (bo akurat nie było okazji, a ja też nie miałam czasu, żeby się wgłębiać w możliwości tego edytora) podjęłam ostateczną decyzję i dziś właśnie dostałam już moją licencję.

TextMate określiłabym trochę jako takiego bardzo ładnego i bardziej przyjaznego w użyciu Emacsa, Można w nim prawie wszystko, a na pewno wszystko można zaprogramować (choć nie wiem, czy zrobienie jajecznicy nie wymagało by patelni na USB), do wszystkiego są lub mogą zostać przypisane skróty... no po prostu bosko.

Uprzedzając pytania: TextMate jest i będzie dostępny wyłącznie na Maca. Autor pisze na blogu, że nie zamierza portować edytora na Windowsa, choć mógłby zarobić na tym wielką kasę, bo dla niego znacznie ważniejszy jest fun przy pracy, a Windows is not fun. Przy czym Autor TextMate zamierza wprowadzić akcję (którą już rozpoczął, ale zawiesił z przyczyn technicznych): przesiądź się na Maca, a TextMate dostaniesz gratis.

Jeśli zaintrygował lub zainteresował Was TextMate, warto obejrzeć stronę jemu poświęconą, jest tam Manual, Wiki oraz kilka Screencastów (pliki mov, czyli QuickTime), które robią naprawdę ogromne wrażenie.

Mały prywatny wpis (rzadko się ostatnio zdarza). Miałam dziś znowu prezentację, tym razem pokazywałam mój projekt na temat „Web 2.0 – moc community”. Folie (mind mapy w LaTeX-u! wraz ze źródłami), można ściągnąć z mojej strony już. Oczywiście są po niemiecku, ale nie ma dużo słów, jest sporo obrazków.

Zaraz idę na stację metra odebrać Kasię. Z Kasią nie widziałam się 10 lat, a znamy się od zawsze. Straciłyśmy na jakiś czas kontakt, ale Kasia znalazła mnie w Internecie, o czym kiedyś pisałam. Przy okazji jej wizyty w Europie wpadła właśnie do Berlina na chwilę, żeby się ze mną spotkać i niestety już w sobotę musi wracać.

Pozwalam sobie mimo wszystko pozostawić ten wpis na zerowym poziomie, bo może ktoś będzie zainteresowany źródłami prezentacji w LaTeX-u

Właśnie odkryłam, że mój ulubiony program do przeglądania PDF-ów na Macu od stycznia nie jest już rozwijany. Na początku jak go zainstalowałam, aktualizacje pojawiały się niemal codziennie, potem trochę rzadziej. Nie zwróciłam na to jakoś specjalnej uwagi. Dopiero teraz chciałam zajrzeć na chwilę do pomocy programu, żeby się dowiedzieć, jaka jest różnica między trybem Full screen a Presentation i okazało się, że pomocy brak, a jest tylko strona internetowa. No i na tej stronie właśnie dojrzałam informację:

PDFView is no longer in development. Thanks to all the people who supported it, but I have no time any more. You may wanna try Skim as a replacement/improvement.

Ponieważ wspomniany Skim podobno dobrze się rozumie z LaTeX-em (czytaj: funkcja PDFSync), włączyłam ściąganie i zaraz go będę instalować. Zobaczymy, co to warte.

A PDFView szkoda, bo był naprawdę na dobrej drodze, żeby stać się mocną alternatywą dla applowego Preview. Niestety za wcześnie autor zawiesił rozwój programu, żeby można było mówić o 100% niezawodnym i wygodnym narzędziu.

Wróciłam właśnie z tzw. TeX-Stammtisch czyli comiesięcznego spotkania TeXowców berlińskich. Takie sztamtisze są organizowane w wielu miastach Niemiec, najczęściej co miesiąc. Użytkownicy pokazują różne prezentacje, osiągnięcia, rozmawiają o problemach, rozwiązują je. Niektórzy się spotykają w knajpach przy piwku, niektórzy – jak my dzisiaj – w sali uczelnianej, co ma tą zaletę, że jest dostęp do rzutnika cyfrowego i nie trzeba się nachylać nad jednym komputerkiem w 10 osób, żeby cokolwiek zobaczyć.

Na berlińskie „kółko różańcowe”^[1] wybierałam się odkąd wiem, że istnieje, czyli od mniej więcej dwóch lat... Kilka razy już nawet zapowiadałam moje przybycie i nigdy nic z tego nie wynikało. Za każdym razem coś powodowało, że nie mogę przyjechać. Tym razem nieopatrznie też zapowiedziałam (wczoraj). I gdyby nie to to chyba znowu bym została w domu, bo zmęczona jestem dosyć po nocy, którą nadrabiałam rano.

Ale zagryzłam zęby i pojechałam, i nie żałuję. Wprawdzie – tak jak mi się wydawało – berlińskie towarzystwo techowe to raczej ponuraki (a ja tak lubię się śmiać!), ale za to są wśród nich eksperci w różnych tematach, m.in. twórca pakietu pstricks – Herbert Voß. Z tego, co się zorientowałam, to on jest właśnie głównym organizatorem spotkań w Berlinie.

Herbert pokazał krótko na początku, jakie fonty o stałej szerokości istnieją w dystrybucjach TeX-owych i niektóre również skomentował. M.in. okazało się, że fonty Latin Modern Typewriter mają również wersję condensed, co wspaniale nadaje się do składu szerokich listingów, gdzie ważne jest, żeby tekst nie był przenoszony do następnej linijki (np. przy jednolinijkowych komentarzach). Z tego, co rozumiem należałoby wersję wąską włączyć przez \lcseries ale jeszcze tego nie wypróbowałam, Druga ciekawa sprawa dotycząca fontów Latin Modern Typewriter: zawierają one również kursywę, co rónież jest nie bez znaczenia przy prezentacji listingów. Ponadto – jak może niektórym wiadomo – Latin Modern doczekały się również wersji True Type (ttf), dzięki czemu można je zainstalować normalnie w systemie i używać do swoich nietechowych celów.

Inne pisma o stałej szerokości to m.in. Bera Mono (\usepackage{beramono}) oraz Luxi Mono (\usepackage[scaled]{luximono}), przy czym opcja scale może otrzymać jeszcze konkretną wartość liczbową (domyślnie .87).

Poza tym rozmawiałam jeszcze z Rolfem Niepraschkiem, który pomógł mi ostatnio wirtualnie rozwiązać pewien problem z pakietem kvoptions (w skrócie pakiet ten pozwala na przekazywanie opcji do klasy lub pakietu w postaci key=value, potrzebowałam możliwość sprawdzenia, czy wartość value jest równa czemuś i wykonywania wtedy odpowiedniej akcji). Rolf jeszcze raz obejrzał sobie moją klasę dokumentu, powiedział, żebym mu podesłała ją to mi wskaże jeszcze kilka punktów, które mogę poprawić, i dał mi kilka wskazówek co do formy pisania własnej klasy.

Za długo tam nie siedziałam, bo – jak mówię – byłam raczej zmęczona, ale cieszę się, że poszłam, bo przetarłam szlaki. Tylko męczy mnie jedna sprawa – zarówno w Polsce, jak i tutaj w środowisku techowców są właściwie głównie i w przeważającej większości [starsi] mężczyźni. Kobiety – jeśli są – to jest ich niewiele i najczęściej też są to te, które zaczynały wtedy kiedy inni, czyli w latach osiemdziesiątych. Dlatego czuję się czasem dziwnie na tych spotkaniach, myślę, że bardzo się wyróżniam. Ale co na to poradzę, że uwielbiam (La)TeX-a, interesuję się nim, chcę go poznawać, zgłębiać i używać? I w dodatku – większość z tych ludzi jest naprawdę bardzo miłych, niektórych znam po kilka lat, a niektórzy znają mnie od urodzenia (mój Tata i jego znajomy Boguś „Jacko” Jackowski ;) ) lub krótko po, i wielu z nich baardzo podziwiam i szanuję za to, co robią, i dużo się od nich uczę. No i w końcu – dzielimy tą wspólną pasję spotykając się na różnorakich kółkach różańcowych i sprawia nam to dużo radości, a dla wielu jest całym życiem. I może wtedy podziały już nie są takie ważne.

[1] Nie wiedziałam jak przetłumaczyć słowo „Stammtisch” na polski, wtedy przyszło mi do głowy właśnie owo „kółko różańcowe”, które ma coś wspólnego z użytkownikami TeX-a. Zarówno oni, jak i przedstawiciele innych grup społecznych bardzo zaangażowanych w jakiś temat, np typografowie, nieraz z taką pasją odnoszą się do przedmiotu sprawy, że zapominają o bożym świecie, a będąc w swoim [zamkniętym] gronie czują się jak ryby w wodzie i uważają, że nikt z zewnątrz ich nie zrozumie. Potrafią godzinami dyskutować o jakiś bzdurach, które takimi właśnie są dla osób „z zewnątrz”, a dla nich – całym życiem.

Spędziłam kilka godzin na konferencji linuksowej. Jest przygotowana z dużym rozmachem. Kilkadziesiąt stoisk różnych firm i organizacji. Wszystkie możliwe dystrybucje Linuksa, różne projekty OpenSource, oczywiście sklepik z gadżetami (ale nie mają stringów z Tuksem! Może Ika). Ponadto wykłady równolegle w ok. 6 salach. Tyle w ramach biletu wstępu. Ponadto możliwość wzięcia udziału w warsztatach na różne tematy i zdania egzaminu na różne certyfikaty.

Ja nie byłam dziś na żadnym referacie, bo niewiele mnie dotyczyło. Nie używam Linuksa odkąd mam Maka. To co mnie interesuje na konferencji to raczej projekty Open Source. Ale też oczywiście TeX... Swoje stoisko miało oczywiście Dante, gdzie spotkałam kilkoro znajomych i spędziłam u nich w sumie chyba ze dwie godziny. Dwa razy nawet „włączając się” w prowadzenie stoiska, opowiadając o TeX-u na Macu i pokazując prezentację z Bachotka, przygotowaną przez 12-letniego chłopaka o tym, jak on używa TeX-a i jak na to reagują koledzy w szkole („Czy TeX to jakiś narkotyk?”).

Obeszłam oczywiście wszystkie stoiska, na razie raczej nieśmiało je oglądając. Właśnie to mi przeszkadza trochę, bo nawet nie wiem, o co miałabym zapytać, a pewne rzeczy może mogą mi umknąć przez to ciekawe. Ale dostałam m.in. Fedorę na PowerPC, zebrałam kilka długopisów i jeden breloczek ;)

Na stoisku Ubuntu (gdzie zresztą nikt nie mówił po niemiecku a tylko po angielsku) dowiedziałam, się, że zaprzestali wspierania Ubuntu na PowerPC. Tzn. istnieje jedna taka wersja, ale nie jest już aktualizowana. Tak zdecydowała społeczność podobno.

Z ciekawych rzeczy: na stanowisku Fedory zaprezentowano mi słynnego laptopa za 100$, na którym właśnie działała Fedora, i nawet była linia komend! Ciekawy projekt, w sumie dużo słyszałam o nim wcześniej, fajnie było go dotknąć. W ogóle nie spodziewałam się, że jest taki mały (mniejszy niż mój laptop). Ma czarno-biały wyświetlacz. Klawiatura jest mniejsza od standardowej, bardzo miła w dotyku, taka miękka (gumowa!). Laptop jest raczej odporny na drobne wypadki, typu kawa na klawiaturze.

Na stoisku Dante zarezerwowałam sobie książkę o klasach z pakietu KOMA-Script, która dla członków Dante kosztuje tylko 10€ tam.

Widziałam jeszcze, że dostępne są na DVD tutoriale do JavaScript i Ajaxa z filmami od podstaw.

Dla szukających pracy (ja akurat teraz nie szukam, przynajmniej nie na pełen etat) był cały kącik, gdzie prezentowały się różne firmy, a na ścianach były wywieszone ogłoszenia.

Torba konferencyjna też była, a jakże! Papierowa... :)

Jutro rezygnuję z jogi i wykładów i jadę tam znowu, bo się zapowiadają ciekawe wykłady, m.in. o CMSie, GNOME 3, powiadomieniach na IM o nowych mailach, mediawiki itp., OpenDocument w urzędach i inne.

Odkryłam właśnie na blogu Krzysztofa Urbanowicza nową łebdwazerową usługę – można na stronie slideshare.net opublikować i udostępnić swoje prezentacje, które są konwertowane do flasha i pokazywane w ładnej przeglądarce, którą to można oczywiście również dodać do swojego bloga.

Postanowiłam narzędzie wypróbować, szczególnie, że w zeszłym tygodniu (och, to już prawie dwa tygodnie temu!) miałam krótki referat na techowej konferencji w Bachotku – po angielsku! Dodam jeszcze, że prezentacja jest w trzech językach, żeby ułatwić zrozumienie tym, którzy angielskiego nie znają (Niemcy na konferencji raczej znali angielski wszyscy, ale ponieważ bardzo ich lubię to postanowiłam dodać też tłumaczenie w ich języku)

Prezentacja dotyczy rozpoczętego przez mnie w zeszłym roku w Bachotku projektu „Kliniki TeX-owej”.

Mam pewien pomysł na usprawnienie pracy z LaTeX-em na moim Maku, niestety nie do końca potrafię go zrealizować! Może ktoś z Was będzie miał jakieś rozwiązanie. Jak znajdę więcej czasu to może i sama coś znajdę, ale teraz właściwie powinnam pisać pracę domową ;)

Wygląda to tak, że można w TeXShopie ustawić używanie zewnętrznego edytora. Czyli kompilację wykonuje się w TeXShopie, wyświetlanie pdf-a również, a sama edycja w jakimś innym programie, np. Smultronie (mój obecnie ulubiony edytor, niestety najnowsza wersja 3.0 nie nadaje się do użytku z powodu ogromnej ilości bugów[*]). Edytor dostarczany z TeXShopem jest raczej marny.
Niestety wymaga to dużej ilości kliknięć, żeby zachować plik w Smultronie, przełączyć okno do TeXShopa i uruchomić kompilowanie.
Z tego, co mi wiadomo, TeXShop zawiera jakieś przygotowane AppleSkrypty, ale nie wiem, jak się do nich dobrać.
Myślałam też, żeby wykorzystać tzw. Folder Actions, niestety nie ma dla nich opcji wykonania skryptu, gdy np. pewien określony plik zmieni się (np. będzie miał nową datę), a tylko przy dodawaniu, usuwaniu plików.

Idealnym rozwiązaniem byłoby: <jabłko> + S w Moim Ulubionym Edytorze wywoływałoby odpowiedni skrypt, np. latex/bibtex/latex/latex, po czym okienko podglądu by się odświeżało, na tej stronie, która była ostatnio otwarta. W przypadku błędu otwierałaby się również konsola z outputem

Jestem pewna, że to rozwiązanie jest możliwe i jestem pewna, że jest nawet więcej dróg, żeby je osiągnąć (np. kompilować można z TeXShopa albo wywołując polecenie shellowe

Następnym punktem do rozważenia jest, jak to zrobić, żeby działał pdfsync. Nigdy nie używałam tego narzędzia wcześniej, ale skoro istnieje, czemu by nie! Czasem może być przydatne. Służy do przełączanie między źródłem a podglądem, przy czym przeskakuje się zawsze do miejsca, które wskaże kursor. Podobno jest jakiś problem tutaj z TeXShopem/zewnętrznym edytorem.

Oczywiście musiałaby istnieć możliwość dopasowania, czy ma to być [pdf|xe|]latex.

[*] np. numery linii pojawiły mi się od końca do początku i... w lustrzanym odbiciu!

Update [13:00]

Obecny stan wiedzy:
z TextWranglerem się da tak:

tell application "TextWrangler"
        set fileName to (file of text window 1) as text
end tell
set unixname to POSIX path of fileName
set oldDelimiters to AppleScript's text item delimiters
set AppleScript's text item delimiters to "/"
-- pull the path out as a string and strip off the filename
set pathText to unixname
set pathList to (text items of pathText)
set docName to last item of pathList
set AppleScript's text item delimiters to oldDelimiters
tell application "TextWrangler"
        save text document docName
end tell
tell application "TeXShop"
        activate
        open fileName
end tell
tell document docName of application "TeXShop"
        activate
        typesetinteractive
end tell

Skrypt powoduje, że w TeXShopie otwiera się aktualnie edytowany w TextWranglerze plik, kompiluje się i odświeża/otwiera podgląd. Tylko niech mi ktoś jeszcze powie, jak ten skrypt wywołać przy zapisywaniu pliku to już będę szczęśliwa. Niech będzie i TextWrangler, choć może zadziała i z Smultronem. Aha, skrypt oryginalnie odnosił się do BBEdita, którego nie posiadam, ale to są dwie wersje tego samego edytora, jeśli się nie mylę (jedna platna druga nie), więc nie ma problemu.

Update [13:19]

Znalazłam ciekawą funkcję w TextWranglerze: dowiązanie skryptu do dowolnego elementu Menu. Działa to tak, że skrypt musi być nazwany jak element menu, np. File•Save (• rozdziela poziomy) i zapisany w katalogu ~/Library/Application Support/TextWrangler/Menu Scripts. Można wykonać skrypt przed i/lub po wykonaniu funkcji z Menu.

Mój skrypt wygląda następująco:

on menuselect(menuName, itemName)
        return false
end menuselect

on postmenuselect(menuName, itemName)
        tell application "TextWrangler"
                set fileName to (file of text window 1) as text
        end tell
        set unixname to POSIX path of fileName
        set oldDelimiters to AppleScript's text item delimiters
        set AppleScript's text item delimiters to "/"
        -- pull the path out as a string and strip off the filename
        set pathText to unixname
        set pathList to (text items of pathText)
        set docName to last item of pathList
        set AppleScript's text item delimiters to oldDelimiters
        tell application "TextWrangler"
                save text document docName
        end tell
        tell application "TeXShop"
                activate
                open fileName
        end tell
        tell document docName of application "TeXShop"
                activate
                typesetinteractive
        end tell
end postmenuselect

i działa dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam: po zapisaniu pliku włącza się odpowiedni engine techowy i otwiera się/odświeża się podgląd w TeXShopie. Proste i genialne!

Wygląda na to, że na razie rezygnuję z pięknego i prostegu Smultrona. Chyba, że ktoś mi powie, jak zrobić w nim to samo.

Dzięki mojemu Tacie^[1] mam swoją [sub]domenkę i miejsce na serwerze. Pod adresem http://joanna-ludmila.typograf.pl typoagrafka.eu można w tej chwili znaleźć świeżo przetłumaczoną wersję mojej dotychczasowej oficjalnej strony na serwerze uczelnianym, ciut odmienionej (zdjęcie!). Wersja niemiecka również jest dostępna.

Z biegiem czasu zamierzam rozbudować mocniej tą stronkę, na razie musi wystarczyć to, co jest. Większość plików do ściągnięcia jest po niemiecku, ale kompilować się powinny bez problemu, jeśli ktoś tylko chce przetestować LaTeX-a.

Wrzucam ten wpis we wszystkie kategorie, których aktualnie dotyczy moja strona, żeby łatwiej mogli do niej dotrzeć potencjalni zainteresowani. – Już teraz można z niej ściągnąć różne moje prezentacje zrobione w LaTeX-u wraz ze źródłami.

[1] Domenka typoagrafka to prezent urodzinowy!

Mama pyta jak poszło.

Mówić mogłam, ale śpiewać dzisiaj jeszcze po tym wszystkim przez 2,5 h na próbie już się nie dało. Dałam radę z gardłem, choć nie było lekko. Udało nam się zorganizować mikrofon bezprzewodowy i głośniki, więc na szczęście mogłam mówić cicho i byłam dobrze słyszana w całym pomieszczeniu, mimo głośnej klimy.

Ogólnie wszyscy uczestnicy warsztatu byli bardzo zadowoleni (co wiem, bo prosiliśmy o wypełnienie anonimowe ankiet w Internecie), jeden napisał nawet specjalnie maila, żeby podziękować. Negatywnych głosów praktycznie nie usłyszeliśmy! Myślę, że to dzięki temu, że po ostatnich warsztatach w październiku też zrobiliśmy ankietę i wzięliśmy sobie różne uwagi do serca.

Czułam się spełniona bardzo po tych dwóch intensywnych dniach i czuję, że zrobiłam coś dobrego. Ok. 18–19 osób dzięki nam zaczęło swoją przygodę z LaTeX-em! I w dodatku dotarło do nich, jak to działa. A my mieliśmy dla nich dużo czasu i bardzo często podchodziliśmy do nich i na każde pytanie odpowiadaliśmy indywidualnie. W sumie warsztaty trwały, odejmując przerwy, 10 godzin!

Jestem też troszkę dumna z siebie, bo – jakby na to nie patrzeć – warsztaty prowadziłam po niemiecku! Herman, mój kolega, z którym te warsztaty robiłam, też nie jest Niemcem, lecz Rosjaninem. I oboje daliśmy radę. Podobno praktycznie bez błędów językowych, co mi bardzo schlebia. Na foliach tym razem nie było absolutnie żadnych błędów właśnie językowych, bo się postaraliśmy o porządną korektę. Kolega sprawdzał ok. 160 folii przez prawie dwie godziny, ale było warto. Prezentacja oczywiście zrobiona w LaTeX-u, w klasie beamer

Cieszę się, bo jeszcze udało nam się czterem osobom zainstalować TeX-a w trakcie warsztatów, tak, że wszystko działało, łącznie z edytorem. Na dwóch pc (Win) i na dwóch maczkach. Przy okazji zaczęłam się zastanawiać, czy się nie przeprosić z TeX Shopem, którego odrzuciłam tak dawno temu.

Po weekendowym wyjeździe z chórem mam taką chrypę, że praktycznie nie mogę wydać głosu z siebie. W poniedziałek i wtorek prowadzę warsztaty z LaTeX-a...

Z ciekawości wpisałam blog latex do Google, ograniczając wyniki do języka polskiego. I co? Z 41 tysięcy wyników pierwszy drugi* link prowadzi do mojego bloga! Hurra!

* Update: okazało się, że jak się nie ma moich cookies to jestem druga. No, ale druga na 41 tysięcy...

Przygotowuję właśnie prezentację do mojego piątkowego wykładu o tworzeniu prezentacji latechowych z pomocą pakietu beamer i przy tej okazji już dużo się nauczyłam (cóż, nikt chyba nie oczekuje, że będę znała wszystkie 214 stron dokumentacji na wylot).

Przed chwilą nauczyłam się, jak dołączać do pdfa filmy! Udało się chyba za dziesiątym czy piętnastym razem. Otóż Acrobat potrafi wyświetlić tylko sobie znane formaty, przy czym mov – movowi nierówny itd. Ale w końcu wpadłam na to, żeby spróbować z plikiem avi i się udało! Ważne jest, żeby zdefiniować wymiary filmu, bo inaczej usłyszymy tylko dźwięk. A więc:
\usepackage{multimedia}
...
\movie[width=160px,height=120px,
poster,autostart,showcontrols]{}{bowling.avi}
Opcja poster powoduje wyświetlanie pierwszej klatki filmu, gdy ten nie jest odtwarzany. autostart — chyba jasne. showcontrols wyświetla pod filmem przyciski sterujące, które domyślnie są ukryte.

Do pdf-a można również dołączyć dźwięk (poleceniem \sound), jednak nie udało mi się znaleźć odpowiedniego formatu pliku. Nie udało mi się też w pomocy do Acrobata dowiedzieć, jakie pliki potrafi wyświetlać.

Może pomożecie? Chodzi o to: mam instalację TeX-a (TeX Live) w katalogu /usr/local/texlive. Do wszystkich plików binarnych tej dystrybucji są zrobione piękne symlinki w katalogu /usr/bin. A ja chcę teraz potestować inną dystrybucję (MacTeX + iInstaller), która niestety nie zmieniła mi automatycznie tych symlinków. Jest ich kilkadziesiąt. Potrafię je wylistować ze szczegółami (ls -lisa /usr/bin | grep lrwx | grep texlive), ale to wszystko. Chciałabym albo je usunąć albo zmienić seryjnie ich pliki docelowe (katalog /usr/local/teTeX/bin/powerpc-apple-darwin-current).

Jak? A przede wszystkim jak mądrze i w miarę możności automatycznie.

Hurra, nareszcie znalazłam przeglądarkę do PDF-ów na Mac OS X-a, która automatycznie odświeża dokument zmieniony na dysku. W dodatku jest mała, prosta i darmowa (chyba na licencji GNU). I otwiera pliki na całą szerokość ekranu, tak, że wszystko dobrze widać (w przeciwieństwie do domyślnego programu Preview). Nazywa się PDFView.

Jak wiadomo, pliki PDF można zabezpieczać na różnych poziomach, np. przed edycją, drukiem itp. Odbezpieczyć można je w Acrobacie, gdy zna się hasło.

Nasz Profesor od baz danych ma zawsze dobrze przygotowane folie do wykładów, które potem publikuje w Internecie. Niestety, wrzuca dwie folie na stronę A4 + jakiś nagłówek do tego (typu „wykłady z baz danych, semestr zimowy 2006/2007”), co powoduje, że jeden wykład zajmuje 19 (!!!) stron A4. Wykłady mamy dwa razy w tygodniu. Folie są kolorowe. To sobie pomnóżcie jeszcze przez cenę tuszu do drukarki i wyjdzie. O!

Folie do pierwszego wykładu wycięłam w Acrobacie (tak, tak, Acrobat Prof.), tak, że były pojedynczo, potem można z nimi robić, co się żywnie podoba. Ale stwierdziłam, że zaryzykuję i napisałam do Profesora, czy by mógł może udostępnić te folie pojedynczo. Ale on tylko odpisał „sorry, ale nie będę spełniał pojedynczych życzeń każdego studenta”. Trudno.

Tylko, że o ile pierwszy wykład nie zawierał żadnej wiedzy, były to sprawy czysto organizacyjne, o tyle następne miały już znaczenie i — chyba w związku z tym — zostały przez Profesora zabezpieczone przed edycją. Nie cierpię, jak oni to robią. Przecież jesteśmy studentami informatyki. Ci, którzy lubią czytać prosto z monitora (ja do nich nie należę), robią sobie notatki bezpośrednio na foliach PDF. Ale z zabezpieczeniami nie można.

Z pomocą przychodzi LaTeX. Nie wiem, czy to bug czy feature, ale się przydaje:

\documentclass[a4paper]{article}

\usepackage{pdfpages}
\usepackage[%
left=0pt,right=0pt,top=0pt,bottom=0pt]{geometry}

\begin{document}
\includepdf[pages=-]{zabezpieczonyplikpdf}
\end{document}

Efekt jest taki, że kompilując ten pliczek pdflatex-em otrzymuje się plik niezabezpieczony [przed] niczym. Wprawdzie na razie nie odkryłam jeszcze, jak zautomatyzować to wycinanie folii, ale nie jest to aż takie ciężkie, 10–15 minut i po robocie. A potem tylko:

\documentclass[twoside,a4paper]{scrartcl}

\usepackage{pdfpages}
\usepackage[%
left=12mm,top=3mm,textheight=293mm,textwidth=195mm%
]{geometry}

\begin{document}
\includepdfmerge[%
nup=2x4,turn=false,delta=2mm 2mm]{plik1,-,plik2,-}
%\includepdf[pages=-,nup=2x4,turn=false]{plik1} % lub tak, jeśli każdy plik na nowej str.
\end{document}

I otrzymujemy piękny plik pdf z ośmioma foliami na jednej pionowej stronie A4 w dwóch rzędach.

Nie wiem, czy wolno łamać takie zabezpieczenia, ale ostatecznie mam czyste sumienie, bo robię to tylko dla siebie, nie rozpowszechniam tych plików i nie zmieniam treści wykładów.

...a wieczorem filmowym, który sobie zaraz zorganizuję, skoczyłam do chirurga i dałam się pociąć. A raczej wyciąć dwa pieprzyki. Mam piękne 5 szwów na brzuchu. Jeszcze nie boli, jeszcze działa znieczulenie. :)

A tak przy okazji, skończyłam dziś robić program na koncert mojego chóru. Praca nad nim zajęła mi prawie dwa tygodnie prawie codziennej, całodziennej pracy. Byłoby pewnie znacznie mniej, ale było tysiące zmian po drodze i nie dało się szybciej. Jak będzie po koncercie to pokażę, bo nawet udało mi się znaleźć kompromis między niewielką ilością miejsca (cena!) a poprawną typografią i może nawet ładnym layoutem (choć niespecjalnie oryginalnym, ale nie miałam dość przestrzeni na eksperymenty).

Wczoraj wieczorem byliśmy w kinie na Przypadku Kieślowskiego. Tu w kinie lecą teraz wszystkie jego filmy. Bardzo ciekawy film i cieszę się, że udało nam się go obejrzeć na dużym (wielkim!) ekranie.

Spójrzcie na ten przykład: \unit[100]{${}^{\circ}\mathrm{C}$}

O co chodzi? O 100 °C. Oczywiście, jeśli nie działa Unicode.

Update: Pakiet textcomp oferuje jeszcze podobno polecenie \textcelsius